و وقتی که انگشت های اتهام به سوی من دراز بود و دیوار های خانه امان تنگ می شدند و دست هیچ همدمی حس نمی کرد شبانه زخم هایم را و نفس هیچ بادی نمی برد خاکسترهایم را و پای هیچ کلاغی به سیاهی من قد نمی داد و صدای هیچ بارانی برایم ترانه نمی خواند...تنهایی با من بود... از شب تا خود صبح..از صبح تا خود شب...تنهایی با من بود

از کنسرت شبانه اشک هایم

رد می شوی

با پوزخندی بی معنی

نگاه مرده ات دوست داشتنم را تحقیر می کند

درد از تن و صورتم بالا می رود

شش هایم پر از درد می شوند

با سکوت بی معنی

درد هایم را شانه می کنم

و زمان نفرین شده

اشک هایم مریی تر از همیشه

گونه هایم را مهمان یک وداع می کنند

وای ، باران

باران

شيشه پنجره را باران شست

از دل من اما ،

چه کسی نقش تو را خواهد شست ؟

آسمان سربی رنگ ،

من درون قفس سرد اتاقم دلتنگ.

و جز پوچی بی سر و ته ثانیه ها دیگری را هم نمی شناسم

دردی را تسکین نمی دهم

نمی خواهم...نمی دانم

من به شماردن خط چین های جاده افتاده ام  جایی که نفسم به شماره می افتد هنوز و شش هایم از تو پر و خالی می شو د هنوز....بعد از ان همه تنهایی....هنوز دلم هوای با تو بودن ...با یادت سرودن و از تو مردن می کند ....

هق هق های شبانه........اه...ما شکسته گانیم و جز انتظار وقوع محال ترین اتفاق ممکن دردی را تسکین نمی دهیم این روزها

دفتر مرا دست درد می زند ورق

شعر تازه ی مرا درد گفته است

درد هم شنفته است

پس در این میان

از چه حرف بزنم؟

درد حرف نیست

درد نام دیگر من است

من چگونه خویش را صدا کنم؟

و وقتی از ان جاده ی طولانی تا تو نا امیدانه باز میگشتم با چشم های بسته مس دیدم که جانم را جا گذاشته ام

جمله محکوم هوس بودو عبث سهم من است

باورم نیست که ان چشم سیاه سرخوش

از دیدن این دیده ی خونین من است

باورم نیست

کم کم دود می شویم...به فاصله ی گر گرفتن تار مویی از برای سوختن ها...کم کم تمام می شویم به فاصله ی پشت پا زدن هایت به من و همه ی من ....کم کم ذوب می شویم من و ته مانده ی این عذاب لعنتی... زبانی نمانده است...صدایی بالا نمی اید..چشم هایم کار نمی کنند و دیگر چیزی نمانده است جز خاکستری که با تند باد بی مهری هایت روانه خواهد شد .همه ی این امیال در یک چشم  به هم زدن در فاصله ی شانه بالا انداختنی تمام خواهند شد ...تمام و تو هرگز نخواهی امد........

پایی نیست که طی کند شبانه دلتنگیم را

دیگر نمی شنوی نوای غریب هق هق هایم را

دیگر نمی بینی ویرانیم را

و چه زشت خاک می خورم در پشت این دیوار

دیواری را که به اسمان هفتم کشانده ای

 دگیر شعر هایت هم تمام شد.....وقتی که نمی بینی دوست داشتم را..عشقم را و همه ی دنیایم را که با نگاه بی مهرت بر باد می رود...و همه ی راهایی را که به عشق تو امدم را به یکباره بر سرم می کوبی...وقتی که نمی بینی شش هایم را که از تو پر و خالی می شود هنوز....وقتی که نیستی که ببینی چقدر دوستت دارم بعد از ماه ها ....سال ها.....تصمیم گرفتم نباشم و همه ی دوست داشتنت را برای خودم نگاه دارم...همه ی دوست داشتنت را فقط در دلم حبس کنم و تو هنوز گمان می بری ........

در پس این روزها …هفته ها…ماه ها..سال ها چه روزهایی که از درد می ا و چه روزهایی که از خنده…چه از گرییم و لحظه هایی که هنوز در پس تاریک ترین دخمه روزنه امید تو مرا به فردا سوق می دهد و چه لحظه هایی که با تیغ دست وپنجه نرم می کنم ….فراموش شدم ولی فراموش نکردم و دانستم فلسفه این فرهاد تیشه پرست که ساعت هایش را با فلسفه نبودن گره می زند… اکنون از عا شقانه های همیشگی سال هاست که می گذرد؛نمی بینی!!نمی بینی زجه های شبانه ام را ...نمی بینی که چه دیوانه وار دوستت می دارم...نیستی ببینی....!! طوری نیست نفسی از تو پر و خالی می شود هنوز،در رگ هایم می جوشی هنوز....!و تلخ می خندم و شیرین گریه می کنم برایت هنوز …اما دیگر نه از من خبریست و نه از من و نه از من جز جا مانده ی ای هق هق ها و ته مانده ی این حسرت ها ...من جا مانده ام ..جانم جا مانده است در همان عاشقانه هایی که برایت سرودم و خواندم و ندیدی ...من جا مانده ام...مثل فرهادی که جا ماند ...من جا مانده ام..مثل فرهاد،مثل من

این چشم ها به خیره ماندن بر این راه ها خو گرفته است.بی قرارم ....چه باید بکنم ؟وقتی که من هم مثل تکه ای رفته رفته کهنه تر می شوم.وقتی که در دخمه دخمه های ذهنت خاک می خورم بی انکه یادم کرده باشی.ذوب می شوم....وقتی که پشت پا زدن هایت دمار از روزگارم در می اورد.وجودم را به خاکستر می کشد و وقتی که با دوچشمم می بینم که جانم را در خاطراتمان جا گذاشته ام....دیگر از من چیزی نخواهد ماند...نه خطی و نه اهی...دیگر انگشت های بی رحمی بر این هذیان ها نخواهد لغزید..دیگر قطرهی اشک جوهر خودکارم را در هم نخواهد کرد..دیگر در ذهن تو به یاد اورده نخواهم شد و دیگر ستاره ای نخواهم شد در اسمان پر از ستاره ی تو هر چند یقین می دارم هیچ گاه ستاره ای نبوده ام در اسمان تو حتی در اوج عاشقانه های قدیمیمان

سهم من از اب تنها مردابیست از برای بخار شدن

سهم من از خورشید روزنه ایست که هیچ گاه پیدا نشد

سهم من از باد نفسی است که اتش سیگار را برویم خاموش می کند

سهم من از روز دخمه ایست که در کوچه پس کوچه های تاریکی افشا گری می کند

سهم من ازدنیا ستاره ای است از چشم خدا افتاده

و

سهم من از تو

تنها یک وجه است یک وجه پر از درد یک وجه پر از تمام ارزوهایی که می دوی و نمی رسی... سهم من از تو تنها یک وجه است یک وجه پر از امید و پوزخند بر انچه که هستم...سهم من از تو فاصله ایست که اگر بخواهی خواهد در هم شکست .سهم من از تو....

در تک تک این رویاهای بی سر وته در بی قراریهایت،قدم برداشتن هایت و تنهایی هایت من با تو بوده ام تو نمی دیدی یا شاید نمی خواستی ببینی که چه دیوانه ز یادت می شکنم...در این روزها چه در اوج نشستن و چه یکباره به قرع زمین کشیده شدن تک تک گاهمایت را می شماردم حتی وقتی که نگاهت درست مثل نگاه رهگذری به گربه ای خیابانی حقارت را بر صورتم تف می کرد...می دانستم نه تو از من بودی و نه نگاهت از برای من و نه چشم هایت به من اما من که چشم هایم،نگاهم و احساسم بر تو بوده و خواهد بود  تو نمی دیدی ولی من با تمام وجود می خوانم احساسم را که تو را گدایی می کند ....گداییت می کنم...

گله ای نیست از باریدن های شبانه ای که تو را التماس می کند...از بی خبری هایت،از شکستنم در خود گله ای نیست ....فقط نازنین هر چه هستی،هر جا که رفتی هر از گاهی یادی از وجود خسته ام کن...هر از گاهی با پوزندی یادی از کسی کن که شبانه  به یادت شکسته است بکن...که دیگر هیچ نخواهم جز پوزخندی از لبان تو حتی وقتی که خنده ات می گیرد از همه این دوست داشتن ها ....من همیشه منتظر خواهم ماند و تو  همیشه به گریه های شبانه من دعوتی درست راس ساعت دلتنگی....

کاش می شد بدانی چه می کشم

چقدر بی قرارت هستم

چقدر دلتنگت هستم

کاش می شد بخوانی انچه در نگاهم است

به دنبال واژه ای هستم

واژه ای که با آن به تو بفهمانم چقدر دیوانه ات هستم.

واژه ای که با آن می فهمیدی کاش می ماندی.

می شد که بمانی.

واژه ای که بفهمی می شد بمانی.

کاش از دفترچه واژگانت نمی خواهم ، نمی توانم ، خستگی و حرف رفتن را پاک می کردی.

کاش می توانستی عاشق بمانی.

شاید انقدر از این روزها و روزگار میدانی ٬ که خیالم جمع باشد از پس دردها بر می ایی...میدانم از پس دلتنگی ها و غصه ها بر می ایی.....دلم نمی خواهد نصیحت کنم...دلم نمی خواهد ان دهان گشادی باشم که دایم وراجی میکند و از خودش عقل کل می سازد

فقط وقتی خیال غصه خوردن هایت در سرم می پیچد کلافه می شوم ...دلم گریه می خواهد و یا حتی ارزو می کردم باشی و صدایت در گوشم می بیچید . یا شب را تا صبح با فلسفه تو از زندگی ٬ گره بزنیم ...اخرش به این نتیجه برسیم که بی جهت به این دنیا امده ایم و خیال خودمان را راحت کنیم و به همه ادم های با انگیزه دنیا بخندیم ,تو را نمی دانم . اما من هنوز هم به معجزه اعتقاد دارم, من به معجزه اعتقاد دارم ٬‌حتی اگر تنها مانده ام و تنم پر از زخم هایی است که هیچ وقت نگفتم شان ! تو که روزهای هق هق و ضجه مرا در این اتاق سبز دیده ای ؟!‌ان تنهایی ها را ؟! ان رفتن های همیشگی ادم های دور و اطرافم....تو که ان روزهای مرا دیده ای؟ دلتنگی های مرا خوانده ای ! ...من از جنس همان روزهایم...هیچ چیزی را فراموش نکرده ام...اما هنوز هم می گویم ! من به معجزه اعتقاد دارم , زندگی من ٬ خالی ٬ تنها ٬‌غمگین...اما پر از لحظه های معجزه بوده و هست
بودن تو یک معجزه است . ادمی که با اطمینان می توانم بگویم ؛ تمام فلسفه ها و دیوانگی ها و تنهایی ها و حماقت هایم و ...خود مرا می فهمد . کاملا میفهمد, پس فکر نکن وقتی میگویم به معجزه اعتقاد دارم ٬ می خواهم
امید به تو بدهم
امیدی در کار نیست...من احتمالا هیچ چیزی شبیه امید برای تو در این روزها ندارم فقط میخواهم بگویم تو خیلی وقت ها امید بوده ای...خیلی وقت ها در اوج غم مرا خندانده ای و خیلی وقت ها از اینکه با تو حرف زده ام و گریه کرده ام ٬‌امید پیدا کرده ام
می خواهم به تو بگویم ٬ اگر دلیلی برای بودن نداری...اگر روزهایت خالی شده...اگر نمیدانی برای چه امده ای....اگر امدن و رفتنت را پوچ و خالی می بینی... من یک دلیل ,خودخواهانه و محکم برای بیهوده نبودنت دارم
تو. می خواهم بدانی ٬که به تو و قدرتت اعتقاد دارم

می خواهم بدانی دوست داشتنت را بر سر می گذارم و می پرستم همه خاطراتمان را پروانگی هایمان را  ....پس به معجزه ایمان دارم می دانم می ایی و در پس همین دلتنگی ها می نشینی و مرا با همین دستان مهربانت از پرتگاه گریه ها نجات می دهی...تو همیشه معجزه بوده ای و به بودنت اعتقاد دارم.

***

به انتظار معتقدم حتی اگر هرگز نرسم

به اشک معتقدم حتی اگر به جای اشک سنگریزه از چشمانم ببارد

به معجزه معتقدم حتی اگر از چشم خدا افتاده باشم

به عشق معتقدم حتی اگر تیشه به ریشه ام بزنی

به تو اعتقاد دارم حتی اگر نباشی

من از یادت نپرهیزم

می خواهم دوباره نامه ای بنویسم که تنها و یگانه مخاطب ان تو هستی این نامه هم مثل نامه های گذشته خلاصه اش درد و دل تنگی و دوست داشتن است ...حال اگرحوصله ات از این همه دل دل کردن سر می رود می توانی بقیه اش را نخوانی ،این حرف ها گفتنی نیست شنیدنی هم نیست و می دانم لایق تو هم نیست اما دست خودم نیست این (شعر من شعله احساس من است)  و من با به تصویر کشیدن احساسم این نامه را برایت می آغازم.

چه دیوانه به خودم می پیچم از انتظار دوری که همه امیدم به توست،از چنگ زدن به دیوارهاییکه تنهاخاطرش محض یگانه روزنه ایست که در ان حوالی تنها به تو چشم دوخته ام.در تاریکی محضی که اگر تو بیایی لبخند می زند و اواز شادیش در هر کرانه خود را افشا می کند

از درد به خودم می پیچم،دردی که هر لحظه وجودم را محکم تر و بی تابه نه تر به فردایی که تو همه روشنایی ان هستی امیدوار می کند.دردی که همه مرزها و دروازه ها را از پی هم می شکند و سریع و بی ابهام با تو خواهد گفت ...این درد  جان سوز خواهد گفت برایت همه دیوانگی هایم را.همه سراب دیدن ها و دویدن هایم را ،همه اشک ریختن بر سر مزار ارزوهایم را و همه دوستت دارم هایی را که صدها و صدها مرتبه زمزمه کردم برایت ،خواندم برایت سکوت کردم برایت و تو نبودی که ببینی و بشنوی همه احساسم را که تا اسمان هفت هزارم پر می کشد..........اما هرگز نخواهی دید وشنید که از این دل دل کردن ها،دوست داشتن ها و اشک ریختن ها دست کشیده ام...تو اینجا و در وجود من خلاصه می شوی .من تو را با تمنا و آرزو،با شیدایی تمام و دیوانه وار دوست می دارم....من تازه فهمیده ام(فاصله های هیچ گاه حریف خاطره ها نمی شوند)و نخواهند شد ....اگر صدها فرسنگ از تو دورم،اگر ساعت دیواری اتاقم ثانیه و دقیقه ها از دنیا عقب است.باز هم دوستت خواهم داشت و بازهم به شب زنده داری با تو و یاد تو عشق خواهم ورزید.و به یاد پروانگی هایمان باز هم برایت خواهم نوشت این مرثیه هایم را حتی اگر دیگر نه گوش شنوایی و نه چشم بینایی باشد و به رسم عادت همیشگی خواهم نوشت از درد هایی که دمار از روزگارم در اورده اند ولی اگر این درد ذره ذره جانم را تکه تکه کند ،مرا به صلیب بکشد مدام با من زمزمه کند که دیگر نیستی ...من این درد را دوست ترمی دارم از همه قهقه هایی که با تو نباشد،من از این سوختن خرسند تر از همه شادیهایی هستم که تنها و بی تو باشد من سوختن برای تو را عاشقانه می پرستم  من با یاد تو زندگی را ادامه می دهم و لحظه ای از یادت غافل نخواهم شد(من از یادت نپرهیزم).

یه شب یه روز یه ماه یه سال

یه عمره که میگردم بدحال

چو کبوتر بی پر و بال

میرم همه جا

یه روز دیدم گم شد جونم

دور افتادم از آشیونم

بی خونه مونم سرگردونم

بی لطف خدا

سلطان قلبم کجایی کجایی

رفتی که بر من به شادی گشایی

دروازه های بهشت طلایی

اما صد افسوس

رفتی و برد از کفم زندگانی

عشق و امید مرا در جوانی

رفتی کجا ای که دردم ندانی، دردم ندانی

قربون میرم اون خدا رو، خدا رو

لطفش به هم می رسونه دلا رو

حل میکنه رحم اون مشکلا رو

شکرت خدایا

گذشته دیگه گذشته

این فتنه ها بازی سرنوشته

شکرت خدایا که حالا بهشته

کاشونه ما

گذشته ها گذشت بیا

بیا که بگیم که شکرت خدا

که به هم رسوند دل ما را

شکرت خدایا

اگه یه روز این آسمون

با من و تو شد نامهربون

نمونده امروز از من نشون

شکرت خدایا

سکوت من از بی توجهی نیست....سکوت من از فراموش شدن من و دنیای کوچکم از دخمه

دخمه های ذهن توست...بازآی که .....

دیگر مرا با زندگان راهی  نیست

بی تو اما چه بگویم که هرگز

دیگر مرا با شور و شوق سروکار نیست

به یاد اور کسی را در شبی سرد

از یادها با تو سخن می گفت

ان نگاه حیران و خسته اش را

توام با نگاه حسرت بتو می دوخت

ان گلی را که بر سر راهت گشادم

در راه دیگری نخواهی یافت

در ان رازها که برایت افشاندم

گواهی جز عشق نخواهی یافت

و بی رمق ترین آوا ها را بر دیوار زندان حک می کنم.نغمه هایی خالی از بار عشق .نغمه هایی که پیش تر از همه دوستت دارم ها نگرانشان بودم.و خاموش کرده اند تو را هم درست مثل اعتصاب خنده های پوچ و بی معنیشان به تاریکی.به من .به دنیای من....و چقدر خوش خیالم من که عاشقانه ترین ها را از بر می کنم.از سعدی تا قاآنی را زمزمه می کنم...دوبیتی های فروغ را بر بال های ستارگان می نگارم و به یاد می اورم راهایی را که با چنگ و دندان امدم..راه هایی که فرهاد نرفت از این همه سماجت من ابرها باران را پیش کش می اورند ...نسیم از این همه پروانگی های پوچ و بی معنی گردباد را متذکر می شود.....و عکس ماه بر سیل دیدگانم به عشق نمای پوچ و توخالی تو می خندد و برای مرگ ارزوهایم سیاه پوش میشود و در اخر زمزمه می کند ....برای کسی بمیر که برایت تب کند..

از من رمیده ای و من ساده دل هنوز
بی مهری و جفای تو باور نمی کنم
دل را چنان به مهر تو بستم که بعد از این
دیگر هوای دلبر دیگر نمی کنم
رفتی و با تو رفت مرا شادی و امید
دیگر چگونه عشق ترا آرزو کنم
دیگر چگونه مستی یک بوسه ترا
دراین سکوت تلخ و سیه جستجو کنم
یاد آر آن زن ‚ آن زن دیوانه را که خفت
یک شب بروی سینه تو مست عشق و ناز
لرزید بر لبان عطش کرده اش هوس
خندید در نگاه گریزنده اش نیاز
لبهای تشنه اش به لبت داغ بوسه زد
افسانه های شوق ترا گفت با نگاه
پیچید همچو شاخه پیچک به پیکرت
آن بازوان سوخته در باغ زرد ماه
هر قصه ایی که ز عشق خواندی
به گوش او در دل سپرد و هیچ ز خاطره نبرده است
دردا دگر چه مانده از آن شب ‚ شب شگفت
آن شاخه خشک گشته و آن باغ مرده است
با آنکه رفته ای و مرا برده ای ز یاد
می خواهمت هنوز و به جان دوست دارمت
و بر سینه پر آتش خود می فشارمت

کاش بودی و می دیدی ویرانیم را بعد از تو که بی تو دیوانه گشتم...حتی انقدر ننوشتی که اخرین نامه ات را از بر شدم حتی پستچی گردان هم از من فراری شد کاش لحظه خدانگهداری را از من نمی گرفتی اما افسوس به پشت سرت هم نگاه نکردی و با بی رحمی تمام حسرتم را به صورتم تف  کردی و همه ارزوهایم که تا اسمان هفتصدم بالا رفته بود بر سرم محکم کوبیدی و اکنون باز هم جاده ای را که با چنگ و دندان امده ام دوست می دارم چون تنها به یک امید امده ام تنها همین و من و تاریکیه نا معلومم به پیشواز وصالی رویایی در یادها و خاطره ها در حرکتیم و دیگر هیچ

دیگر بس است! دیگر واقعا بس است. بس است اینچیزی که هستم

...شاعری معجزه نمیکند! نکرد

بعد از ان همه طوفان
!باور مي کني؟
ادعايي ندارم از خود
سکوتي را نخواهم شکست
...دردي را تسکين نمي دهم... دردي را زنده نخواهم کرد
...ارامشي را بر هم نخواهم زد
هر چند...به حق نبود آنچه بر من گذشت... شاید هم وقتی تو اینها را بخوانی بگویی حق مسلم بود, هرچه بود درد بوده و هست, میشنوی؟ مي دانم که تو هميشه مي شنوي
اما من ديگر صدايم در نمي اید
اگر مي تواني ذهنم را بخواني, بخوان